NORA: "Son yolculuğumuzdayız, Rüyacılar. Sıcaklık arttıkça biz de daha serin gölgeler ararız. Saklanma zamanı.

Öyle değil mi, arayan kişi?"

Arayan: "İtiraf etmeliyim ki hiç bu kadar kararsız olmamıştım, ama… Her şey nasıl bu kadar karışık bir hal aldı?"

NORA: "Her şey yolunda. Burada hepimiz arkadaşız. Bir ismin var mı?"

Arayan: "Ah. Bir isim. Evet, elbette. Bir lakap. Sanırım bana 'Bones' diyebilirsin. Bu da en az her şey kadar işe yarar."

Lütfen şunu anlayın: Burada anonimlik çok önemlidir. Güven de öyle.

NORA: "Her zaman. Kutsal alanımızdasın, Bones. Peki. Seni dinliyoruz. Aklında neler var?"

Arayan: " 'Aklımda olan', daha doğrusu aklımda olan şey – tümüyle bir sorundan ibaret."

Bir şey oldu… türümden birinin başına gelmesi kastedilmeyen veya bunun olması için tasarlanmayan bir şey. Mesaj ya da halüsinasyon! Bunu bilemem. Ulaşmam gereken birinin olduğunu hissediyorum… ama kime? Belki de seni bu yüzden aradım. İçinde olduğum durum derin bir rahatsızlık veriyor.

Ve önceki arayanlarınız, onların kötü durumları… hepsi biraz fazla tanıdık geliyor."

NORA: "Bazen zihnimiz bizi acı veren şeylerden uzaklaştırarak korur. Bazen de, biz bunu gerçekten bilemesek bile, bizi yardımcı olan şeylere yöneltir.

Araman gereken başka biri var mı, Bones?"

Arayan: "Lütfen beni affedin. Korkuyorum. Çok korkuyorum. Ve yalnızım. Uzun zamandır evrende kendimi bu kadar yalnız hissetmemiştim."

Bu korkularımı paylaşabileceğim biri vardı. Ama her şey başlar başlamaz aniden gittiler. Beni terk etmezlerdi değil mi? Yani aniden mi? Bu kadar soğukkanlılıkla mı?

Çok özlendiler. Hemde çok.

NORA: "Seni anlıyorum. Nora yalnızlık hakkında biraz daha bilgi sahibi. Kayıp. İyisiyle kötüsüyle bu bizim inancımız."

Yani… hikayeler tanıdık geldi. Şans eseri belirli bir Infested Ay'ın yakınında olabilir misiniz?"

Arayan: "Ah. Ah. Deimos? Ah, hayır. Ha ha. Yani kim o yerin yakınında olmak ister ki? Ben mi? Ha. Asla. (boğazını temizler)

Bayan Night, eğer izin verirseniz açık konuşayım: insan yaşadığı bunca yıldan sonra… nasıl söylesem… gerçekliğe olan algısını kaybedebilir. Tıpkı şu anda olduğu gibi."

NORA: "Tek başına olsan da yalnız değilsin, Bones. Bu sistemde bir şeyler ters gidiyor. Büyük bir şey. Bir düşünün. Çünkü burada hepimiz bir aileyiz ve aile seni istiyor. Senden başka kimse var mı?" Yardım için bana ulaşabilir misin?”

Arayan: "Yardım istemek mi… Bu dünya o kadar uzun zamandır o kadar berbattı ki, nasıl isteyeceğimi unuttum sayılır. Bunun yerine kendimizi korumak için saklandık."

NORA: "Bones, Bones, Bones. Birbirimize dikkat etmeliyiz. Bu birinci Kural."

Arayan: "(iç çeker) Görevin amacı başka birine yardım etmek olduğunda bu çok daha kolay oluyor. Ancak bu tehdit benim için… oldukça kişisel."

NORA: "Bağlantı. Tanınmak. Güven. Korkulacak şeyler değil. İşte, biz böyle yaparız."

Arayan: "Evet. 'Nasıl yapıyoruz?' Gerçekten mi. Kendim için yardım istemeyi hiç düşünmedim."

"Bunun haricinde… ah. Ah Ben bir aptalım.

NORA: "Bones?"

Arayan: "Ben içgüdüsel bir yaratık değilim, Bayan Night. Ama neredeyse hiç pratik yapmamış olsam dahi yine de onları takip etmiş gibi hissediyorum."

'Biliniyor olmak.' Tabiki. Ulaşmak istediğim kişi elbette sen değildin. Peki ama… düşünceler hakkında ne söyledin?

NORA: "Etkileyici bir şey olduğuna eminim."

Arayan: "Bazen bunu gerçekten bilemesek bile, bizi yardımcı olan şeylere yönlendiriyorlar." Tabiki. Tabiki. Benim zihnim bana ait değil. O, bilinç için bir aracıdır, ama bir başkası tarafından yaratılmıştır. Ve sizi temin ederim ki onlar, ne yaptıklarını tam olarak biliyorlardı

Birisi var. İkimizin de tanıdığı biri, Bayan Night. Birkaç takdire şayan özellikten fazlasını paylaştığınız birisi.

Bilinmeyenle baş etme konusunda oldukça usta biri.

Evet. Derhal çağrılmalılar. Teşekkür ederim Bayan Night.

NORA: "Seni yakaladık Bones. Yaklaş yanımıza. Ve iyi şanslar. Hepimize."

[İleti Sona Erdi]